Skip to main content

Iron Maiden, Volbeat, The Raven Age, Monument, W.E.B. @TerraVibe, Παρασκευή 20/07/18



Τα πάντα στην ζωή καθορίζονται από τη μοίρα. Ό,τι είναι να συμβεί, θα συμβεί την στιγμή που πρέπει, με τον τρόπο που πρέπει, καταργώντας την συμβατική ιδιότητα του χρόνου. Έτσι, λοιπόν, συνέβη και σήμερα.

Η Μεγάλη μέρα έφτασε. Η Αλήθεια του κόσμου όλου. Είναι η 2η φορά που παρακολουθώ live τους Iron Maiden. Παρασκευή 20/07/18. TerraVibe. Πολύς κόσμος έχει μαζευτεί από νωρίς. 13:30, οι πόρτες ανοίγουν. The light of the blind you'll see.

Στις 15:30 στην σκηνή ανεβαίνουν οι W.E.B.. Η Symphonic/Gothic Metal μπάντα έχει 30 λεπτά στη διάθεσή της τα οποία και αξιοποιεί πλήρως, παρουσιάζοντας 6 κομμάτια: ''Morphine for Saints'', ''Tartarus'', ''Thanatos Part I - Golgotha'', ''For Bidens'', ''My Storm upon You'', ''Dragona''. Η τεχνική τους κατάρτιση είναι οφθαλμοφανής, ο ήχος τους πεντακάθαρος, η επικοινωνία τους με το αριθμητικά πολύ μεγάλο κοινό άψογη και η σκηνική τους παρουσία εντυπωσιακή. Τα πάντα είναι προσεγμένα to-the-detail. Γενικά, κάθε βήμα τους είναι και ένα βήμα μπροστά, με τον Darkface (Vocals, Guitars) να αναβαθμίζει κάθε φορά το μουσικό του όραμα. Προσοχή μόνο στο overexposure. Κατά τ'άλλα, kudos.











Στις 16:10 στην σκηνή ανεβαίνουν οι Monument, Heavy Metal μπάντα που στα 50 λεπτά που της αναλογούν παρουσιάζει τα ''Hellhound'', ''Carry On'', ''The Chalice'', ''Fatal Attack'', ''Olympus'', ''Imhotep (The High Priest)'', ''Attila'', ''Wheels of Steel'' και ''Lionheart''. Έχουν: αδιαμφισβήτητη τεχνική κατάρτιση, μέτριο ήχο, πολύ καλή επικοινωνία με το πολύ μεγάλο αριθμητικά κοινό. Δεν έχουν: ταυτότητα. Μουσική και σκηνική παρουσία παραπέμπουν ξεκάθαρα και ξεδιάντροπα αλλού [παρακολούθα λίγο π.χ. τις κινήσεις του Peter Ellis (Vocals)], κάτι που μπορεί να ψαρώνει κάποιους ανυποψίαστους μεν, ξενερώνει όλους τους υπόλοιπους δε. Όντας ακριβοδίκαιος άνθρωπος, τους αναγνωρίζω πως κάποια βήματα αποστασιοποίησης τα κάνουν. Το θέμα όμως είναι πως στην συγκεκριμένη περίπτωση χρειάζονται άλματα. 'Til then, not my cup of tea.











Στις 17:30 στην σκηνή ανεβαίνουν οι The Raven Age. Με 1 ώρα στη διάθεσή της, η Melodic Groove Metal μπάντα ξετυλίγει την μουσική της ταυτότητα μέσα από την παρουσίαση των ''The Merciful One'', ''Promised Land'', ''The Death March'', ''Eye Among the Blind'', ''Salem's Fate'', ''Surrogate'', ''My Revenge'', ''Angel in Disgrace''. Ειλικρινέστατοι, με φιλτραρισμένες τις όποιες επιρροές τους [kudos γι'αυτό στον George Harris (Guitars)], κάτι που, αν μη τι άλλο, τους ανεβάζει στην εκτίμηση του κόσμου. Είναι τεχνικά καταρτισμένοι στο έπακρο, διαθέτουν όμορφο ήχο, αρκετά ικανοποιητική επικοινωνία με το αριθμητικά τεράστιο κοινό και δυναμική σκηνική παρουσία- γενικά, η ώρα κυλά πολύ ευχάριστα. Απολύτως κανένα παράπονο. Ομορφιές.











Στις 20:00 στην σκηνή ανεβαίνουν οι Volbeat. Η Heavy/Groove Metal/Hard Rock μπάντα αξιοποιεί στο έπακρο τη 1 ώρα και 15 λεπτά που της διατίθενται, παρουσιάζοντας τα ''The Devil's Bleeding Crown'', medley αποτελούμενο από τα ''Heaven nor Hell'', ''A Warrior's Call'' και ''I Only Wanna Be with You (Dusty Springfield cover)'', ''Lola Montez'', ''The Lonesome Rider'', ''Sad Man's Tongue'', ''Slaytan'', ''Dead but Rising'', ''For evigt'', ''16 Dollars'', ''Seal the Deal'', ''Let It Burn'' και encore αποτελούμενο από τα ''Black Rose'', ''Fallen'', ''Doc Holliday'' και ''Still Counting''. Άψογοι, εντυπωσιακοί, γαμάτοι. Πεντακάθαρος ήχος, ιδιαίτερα θερμή επικοινωνία με το κοινό-λαοθάλασσα και πανέμορφη σκηνική παρουσία. Ο Michael Poulsen (Guitars, Vocals) παρασέρνει άπαντες στον ρυθμό τους, ενώ ο Rob Caggiano (Guitars) μας αφήνει να μαζεύουμε τα σαγόνια μας από το πάτωμα. They're fucking great.











Η ώρα είναι 22:10. Τα φώτα σβήνουν. O Churchill βγάζει λόγο, ενθαρρύνοντας άπαντες για τη μεγάλη μάχη που έπεται. ''We shall never surrender!''. Οι Iron Maiden, η μεγαλύτερη και καλύτερη μπάντα στον σύμπαν, οι Heavy Metal/NWOBHM Θεοί, εμφανίζονται και καταλαμβάνουν την σκηνή. Ιστορία, Λογοτεχνία, Πόλεμος, Μυθολογία, Κοινωνία, Θρησκεία. Τα Supermarine Spitfires απογειώνονται, και οι Βρετανοί RAF πιλότοι, οι ''Aces High'',  καταρρίπτουν 5-5 τα Messerschmitt της Γερμανικής Luftwaffe, ο ταγματάρχης John Smith μαζί με τους 7 άντρες του ξεκινάνε την επιχείρηση διάσωσης του Αμερικανού στρατηγού που κρατείται στο απόρθητο οχυρό Schloss Adler στα βουνά της νότιας Γερμανίας, πετώντας ''Where Eagles Dare'', όπως το 1953, όταν Η.Π.Α. και Σοβιετική Ένωση testάρουν θερμοπυρηνικά όπλα με διαφορά 9 μηνών μεταξύ τους, έτσι και το 2018 το Doomsday Clock δείχνει πως απέχουμε ''2 Minutes to Midnight'' και την παγκόσμια καταστροφή που επιφέρει ένας πυρηνικός πόλεμος. Ο William Wallace, ''The Clansman'', οδηγεί την επανάσταση για την απελευθέρωση της Σκωτίας από τον Άγγλο ηγεμόνα Edward the Longshanks. ''The Trooper'', πουτάνα όλα, ''Revelations'', μόνο κλάμα. Όλοι οι πόλεμοι γίνονται ''For the Greater Good of God'', το αποτέλεσμα όμως είναι πόνος και θάνατος, καθιστώντας μάταιη την σταύρωση του Ιησού- ''The Wicker Man'', ΡΕ! Το "The Sign of the Cross" είναι ένα α-ρ-ι-σ-τ-ο-ύ-ρ-γ-η-μ-α, και ''The Flight of Icarus'' αποβαίνει μοιραίο για τον ίδιο, με τα τεχνητά φτερά του να λιώνουν όσο περισσότερο πλησιάζει στον ήλιο. Άπαντες καταλαμβανόμαστε από ''Fear of the Dark'' κάθε φορά που σκοτεινιάζει,  το 666 είναι ''The Number of the Beast'', με το Θηρίο να παρασέρνει τα πάντα στο διάβα του, και όπου και να βρίσκεσαι, όσο και να αντιστέκεσαι η "Iron Maiden'' πάντα σε βρίσκει. Η μπάντα αποχωρεί και επιστρέφει για encore- the good that men do is oft interred with their bones, but ''The Evil that Men Do'' lives on, ''Hallowed Be Thy Name'', με αντάλλαγμα την ψυχή μου, οι Ινδιάνοι ''Run to the Hills'', καθώς έρχεται ο απειλητικός και άπληστος λευκός άντρας. Σε όλη τη διάρκεια της εμφάνισής της, η μπάντα διαθέτει κρυστάλλινο ήχο, συνεχή και άκρως θερμή επικοινωνία με το κοινό-λαοθάλασσα και jaw-dropping, majestic σκηνική παρουσία- ο Nicko McBrain (Drums) προκαλεί σεισμικές δονήσεις, ο Janick Gers (Guitars) σαγηνεύει τους πάντες με κάθε του κίνηση, ο Dave Murray (Guitars) παραμένει απόλυτα προσηλωμένος στο έργο του, ο Adrian Smith (Guitars) είναι μορφάρα, ο Steve Harris (Bass, Keyboards) είναι ο Απόλυτος captain, ενώ ο Bruce Dickinson (Vocals), ''The Air Raid Siren'', δεν αφήνει τίποτα όρθιο στο πέρασμά του και με ένα ''Scream for me Athens'' προκαλεί πανδαιμόνιο. Γράφω αυτές τις γραμμές και ανατριχιάζω, κλείνω τα μάτια και τα ζω όλα ξανά και ξανά. Hallowed be thy name.

Setlist
Aces High
Where Eagles Dare
2 Minutes to Midnight
The Clansman
The Trooper
Revelations
For the Greater Good of God
The Wicker Man
Sign of the Cross
Flight of Icarus
Fear of the Dark
The Number of the Beast
Iron Maiden

The Evil That Men Do
Hallowed Be Thy Name
Run to the Hills





















Η Didi διοργάνωσε μια εξαίσια συναυλία. Από την άλλη, οι Iron Maiden, σε 1 ώρα και 50 λεπτά και με 16 κομμάτια, εξάγνισαν τις ψυχές μας και επιβεβαίωσαν πως αποτελούν την κορυφή του Heavy Metal/NWOBHM, αλλά και Θείο δώρο προς την ανθρωπότητα. Iron Maiden's gonna get you, no matter how far.

Κάπου εκεί, μέσα στο τεράστιο πλήθος, βλέπω έναν αποσβολωμένο δεκαεξάρη που τώρα ξεκινά το συναυλιακό του ταξίδι. Χαμογελάω και σκέφτομαι πόσο έχει εξελιχθεί και πόσα έχει ζήσει. Πλέον είναι 23. Κάποια πράγματα άλλαξαν, κάποια έμειναν ίδια. Ακόμα αγαπάει τους Iron Maiden, ακόμα αγαπάει το Metal. Και θα συνεχίσει. Up the irons. Τότε, Τώρα, Πάντα.

(Photo credits: Cristina Alossi)

Comments

Popular posts from this blog

Judas Priest, Sabaton, Saxon, Accept, Foray Between Ocean, Null'o'zero @TerraVibe, Πέμπτη 19/07/18

Αλητεία. Ζωή πάνω σε 2 ρόδες. Πολεμικές συρράξεις. Metal and steel. 4η φορά που παρακολουθώ live τους Accept. 3η φορά που παρακολουθώ live τους Saxon. 4η φορά που παρακολουθώ live τους Sabaton. 2η φορά που παρακολουθώ live τους Judas Priest. Πέμπτη 19/07/18 και αρκετός κόσμος έχει μαζευτεί από νωρίς στο TerraVibe. 14:40, οι πόρτες ανοίγουν. Burning just like fire. Hear the heavens cry. Into the fire. Waiting for lightning to strike.

Στις 16:15 στην σκηνή ανεβαίνουν οι Null'o'zero, Heavy/Thrash Metal μπάντα η οποία στα 30 λεπτά που έχει στη διάθεσή της, παρουσιάζει 5 κομμάτια: ''Instructions to Dominate", "My Last Disguise", "The Last One", "Unleashed by Fire" και "Trapped in a Maze". Γενικά καλός ήχος, καθόλα καταρτισμένοι τεχνικά τα συν, μικρή επικοινωνία με το αριθμητικά ok κοινό, στατική σκηνική παρουσία τα πλην. Ειδικά το τελευταίο παραξενεύει. Διαθέτουν δυνατό υλικό, οπότε η μεγαλύτερη κινητικότητα είναι επιβεβλημένη. Σε…

They 're Gonna Get You, No Matter How Far

Από την αρχή της χρονιάς η αγωνία κορυφώνεται και ζούμε όλοι ένα ανελέητο κυνήγι θησαυρού, μέσα από γρίφους, ψάξιμο και φήμες... Πολλές φήμες. Το Rockwave είναι θεσμός και ο κόσμος πάντα το υποστηρίζει. Φέτος η Didi κάνει το peak της και για το Metal διήμερο δημιουργεί μια σύνθεση που θα σου πάρει τα μυαλά. The priest is going to read us the last rites.

Day 1:

Οι Jacks Full, Null’O’zero και Foray Between Ocean θα κάνουν την σπουδαία δουλειά της προετοιμασίας του ολοκαυτώματος.



Supreme excellence consists of breaking the enemy’s resistance without fighting. Η ιδέα του πολέμου έχει επισκιάσει τις ζωές μας και ο φόβος μην χτυπήσει την δική μας πόρτα κυριαρχεί. Οι Sabaton γνωρίζουν το συναίσθημα αυτό, όπως και τις επιπτώσεις του. Θα περάσουμε τις πύλες της κολάσεως προσευχόμενοι να βγούμε ζωντανοί την Πέμπτη 19/07/18 στο TerraVibe.

ΦαντασίαΣτρατιωτικήΙστορίαMetal. Οι μάχες που περιγράφουν με ανατριχιαστικό τρόπο θα σου κόψουν την ανάσα και ίσως (λέμε τώρα...) να σταματήσεις να το παίζεις …

Ville Friman [Insomnium - Guitars, Vocals (clean)]: ''Έχουμε ερωτηθεί γι'αυτό πολλές φορές και άνθρωποι έχουν εκδηλώσει έντονο ενδιαφέρον στο να δουν το ''Winter's Gate'' (2016) ως ταινία ή ταινία μικρού μήκους.''

Στα πλαίσια της πολυαναμενόμενης επικείμενης συναυλίας των Insomnium την Κυριακή 25/03/18 στο Piraeus 117 Academy, το Metal Asylum μίλησε με τον Ville Friman [Guitars, Vocals (clean)] για το αριστουργηματικό ''Winter's Gate'' (2016), το μεγάλο ρίσκο που πήραν με την συγκεκριμένη κυκλοφορία, αλλά και την πιθανότητα αυτή να μεταφερθεί και στην μεγάλη (ή μικρή) οθόνη. We need to slow down.

Καλησπέρα, Ville. Τιμή μου που κάνουμε αυτήν την συζήτηση.
Έχουν περάσει 2 χρόνια από την κυκλοφορία του αριστουργηματικού ''Winter's Gate'' (2016). Καταρχάς, πώς και αποφασίσατε να προχωρήσετε, αυτήν τη φορά με ένα concept album, βασισμένο στην σύντομη ιστορία του Niilo (σ.σ.: Sevanen - Bass, Vocals);


Νομίζω flirtάραμε με την ιδέα του να κάνουμε ένα μεγάλο concept album ήδη από όταν ηχογραφούσαμε το ''Shadows of the Dying Sun'' (2014). Πάντα μας άρεσαν τα concept albums και τα μεγάλα κομμάτια και απλά θέλαμε να το προσπαθήσουμε και οι ίδιοι. Ευτυχώς…