Ο πόλεμος μεταξύ Ρωσίας-Ουκρανίας μαίνεται με αμείωτους ρυθμούς, η πανδημία του COVID-19 διατηρείται, έστω και σε φαινομενικά λανθάνουσα μορφή, κανείς δεν είναι σε θέση να γνωρίζει τι πρόκειται να ξημερώσει, ας βιώνουμε, λοιπόν, κάθε μέρα ξεχωριστά. Όπως ακριβώς και ξεχωριστή by default είναι και η Πέμπτη 12/05/22, αφού παρευρισκόμαστε σε μία μοναδική συναυλία, ενός άκρως εκρηκτικού πακέτου: αφενός, με αυτή να αποτελεί την 3η φορά που παρακολουθώ live τους Dark Tranquillity, γνωρίζω εξαρχής πως πρόκειται για μία απόλυτα ενδοσκοπική και εξαγνιστική εμπειρία, αφετέρου, παρακολουθώντας για 1η φορά τους Ensiferum, προσμένω ένα πλήρες νοητό ταξίδι σε πανέμορφους φαντασιακούς τόπους. Και, κρίνοντας από το πόσος πολύς κόσμος έχει μαζευτεί από τις 19:00 στο Fuzz που ανοίγουν και οι πόρτες, μάλλον δεν σκέφτομαι μόνο εγώ έτσι.
Πρώτοι στο αποψινό billing είναι οι Gwenddyd, μία Melodic Death Metal/Metalcore μπάντα λίγων χρόνων, με σχετικά μικρό μέσο όρο ηλικίας. Και αυτό έχει τη σημασία του, γιατί, στα 30 λεπτά που έχουν στη διάθεσή τους, και παίζοντας τα "Martyrdom", "This Is a War", "Rape", "Dreadful", "Human Nature", "A Hypocrite in a Child's Eyes", "Suicide" και "We Are the New Order", αν μη τι άλλο δείχνουν ιδιαίτερα ορεξάτοι και με περίσσιο νεύρο, κυρίως οι νεαρές τύπισσες που άλλωστε αποτελούν και τα 4/5 τους, με τον drummer να διαθέτει έναν περισσότερο συντονιστικό ρόλο. Decent από τεχνική άποψη, δεμένοι και δυναμικοί στη σκηνή, με αρκετά καθαρό ήχο και δουλεμένο το επικοινωνιακό μέρος, όπως φαίνεται και από την αλληλεπίδρασή τους με τον πολύ κόσμο που τους παρακολουθεί. Σίγουρα όλοι οι παραπάνω τομείς έχουν περιθώρια βελτίωσης, αλλά τα πρώτα βήματα αφήνουν οπωσδήποτε θετικές εντυπώσεις.
Συνέχεια στις 20:30 με τους Pyogenesis, μπάντα που, μετά από ορισμένους πειραματισμούς, είναι κατασταλαγμένη στο Gothic Metal/Atlernative Rock/Punk, περιγραφή από την οποία καταλαβαίνει κανείς πως ο ήχος τους είναι σίγουρα αρκετά ιδιαίτερος. Ο σκοπός τους είναι απλός, αλλά δύσκολος: να κάνουν τον κόσμο να περάσει καλά όσο παίζουν και, κρίνοντας από τις αντιδράσεις των πάρα πολλών παρευρισκόμενων, το επιτυγχάνουν και με το παραπάνω. Στα 30 λεπτά που τους διατίθενται, ακούγονται πολύ καθαρά και διατηρούν μια αρκετά θερμή επικοινωνία με το κοινό, με τη σκηνική τους παρουσία να ταυτίζεται με τον μουσικό τους προσανατολισμό, παίζοντας τα "Steam Paves Its Way (The Machine)", "Blaze, My Northern Flame", "Flesh and Hair", "Will I Ever Feel the Same", "I Have Seen My Soul" και "Don't You Say Maybe". Ανεξαρτήτως μουσικών προτιμήσεων, ένα πράγμα οφείλουμε άπαντες να τους αναγνωρίσουμε, ότι είναι ιδιαίτερα διασκεδαστικοί. Και γλυκούληδες.
Ο φωτισμός χαμηλώνει, οι πολεμικές ιαχές του κοινού κατακλύζουν την ατμόσφαιρα και, στις 21:15, οι φυσικοί Epic Folk Metal ηγεμόνες, Ensiferum, εμφανίζονται στη σκηνή. Θρυλικά στοιχεία αναδύονται μέσα σε φαντασιακές αφηγήσεις θλιμμένων storytellers σε πεδία παγανιστικών συρράξεων. Εμπρός στον κίνδυνο του θανάτου, το motto των γενναίων πολεμιστών είναι "Rum, Women, Victory", το "Andromeda" είναι τέτοιο masterpiece που προκαλεί μέχρι και την οργή των θαλάσσιων θεών και τεράτων, ενώ "One More Magic Potion" κατευθείαν από το τσουκάλι της ηλικιωμένης γυναίκας του δάσους προκαλεί ντελίριο σε άπαντες. Ξεχυνόμαστε άφοβα "Into Battle", με το αίμα των αποκεφαλισμένων εχθρών να κυλάει κατά μήκος του ατσαλιού, και, όσο αδύνατο κι αν φαίνεται, πρέπει να αντισταθούμε στο ακαταμάχητό τους κάλεσμα, προκειμένου να αποφύγουμε να αποτελέσουμε επόμενα θύματα "For Sirens". Η ιστορία της αγνής, μα απαγορευμένης αγάπης είναι τόσο παλιά, όσο ο ίδιος ο χρόνος, και οι δύο ερωτευμένοι νέοι, έχοντας μόνο ο ένας τον άλλο, "Run From the Crushing Tide", η καταιγίδα που πλησιάζει προμηνύει την τελική πτώση των "Treacherous Gods" που τόση κακοτυχία επιφέρουν στην ανθρωπότητα, ο αποφασισμένος πολεμιστής, απέναντι σε όσους υπόσχονται ειρήνη με αντάλλαγμα δήλωση πίστης σε άπληστους θεούς που εξαναγκάζουν σε υποδούλωση, βροντοφωνάζει "In My Sword I Trust". Στον γεμάτο μυστικά Βορρά, κάτω από τον έναστρο ουρανό, σε έναν τόπο όπου δεν ξημερώνει ποτέ, άπαντες οι παρευρισκόμενοι τραγουδάμε "LAI LAI HEI", και πανδαιμόνιο επικρατεί κατά την εκπλήρωση της αρχαίας προφητείας και την έλευση του αρχαίου φωτός "From Afar". Στη 1 ώρα που διαρκεί η εμφάνισή τους, παραμένουν αεικίνητοι και εκρηκτικοί στη σκηνή, διατηρούν κρυστάλλινο ήχο και με κάθε τους νεύμα προκαλούν τις εντονότατες αντιδράσεις της λαοθάλασσας που τους παρακολουθεί. Ειδικότερα, ο Petri Lindroos [Vocals (harsh), Guitars)] αποτελεί το αρχέτυπο του παγανιστή πολεμιστή, η σαγηνευτική ερμηνεία του Pekka Montin [Keyboards, Vocals (clean)] μαγεύει όλους τους fans, ενώ ο mastermind Markus Toivonen [Guitars, Vocals (backing)] αποτελεί την αδιαμφισβήτητη κινητήρια δύναμη του συνόλου.
Setlist
Rum, Women, Victory
Andromeda
One More Magic Potion
Into Battle
For Sirens
Run from the Crushing Tide
Treacherous Gods
In My Sword I Trust
LAI LAI HEI
From Afar
Τα σκηνικά είναι στημένα, το projector προμηνύει το οπτικοακουστικό θέαμα που έπεται και, στις 22:35, βγαίνουν στη σκηνή οι σκοτεινοί Melodic Death Metal masters, Dark Tranquillity. Το αναπόφευκτο συναισθηματικό τέλος, σε συνδυασμό με τα βιώματα του παρελθόντος που μας τυραννάνε, όπως και η αδυναμία πρόβλεψης συμπεριφορών στη χαοτική μας ζωή, μας γεμίζουν αγνή απόγνωση. Σε μια εντελώς πανομοιότυπη και περιοριστική κοινωνία, οφείλουμε να παραμένουμε ο δυσαρμονικός "Identical to None" εαυτός μας, μόνο μέσω παρατήρησης απελευθερωνόμαστε από την οδυνηρή, ανθεκτική και "Transient", a priori γνώση, και άπαντες φωνάζουμε πως δεν πιστεύουμε και ούτε πρόκειται να πιστέψουμε σε κάτι οργανωμένα ανώτερο στο "The Treason Wall". Ακόμη κι αν κάποιος δεν έχει τον συνειδητό έλεγχο των πράξεών του, οι αποδείξεις, τα "Monochromatic Stains", δείχνουν ξεκάθαρα την ενοχή του, με το τεράστιο "Forward Momentum" που κινείται η ζωή, οτιδήποτε σπασμένο, ξεχασμένο και τελειωμένο αφήνεται αμετανόητα πίσω, στο "Terminus (Where Death Is Most Alive)" και όπου μέχρι και όσοι βρίσκονται σε στάδιο σήψης δείχνουν μεγαλύτερη κινητικότητα από τους ζωντανούς, εμείς διοχετεύουμε όλη την ζωτικότητα και ενεργητικότητα που διαθέτουμε. "The Unbroken Dark" πρέπει να κρατά μακριά από το φως της επίγνωσης τις επώδυνες, ανούσιες εικόνες που απεγνωσμένα προσπαθούν να απελευθερωθούν ειδικά τις βραδινές ώρες, και, στη διασταύρωση μεταξύ παραδείσου και κόλασης, αρνούμαστε το φως της αυγής και βουτάμε στο σκοτάδι, προκαλώντας πανδαιμόνιο στο "Punish My Heaven", και αποτίοντας φόρο τιμής στον παλιό, αλλά παντοτινό συνοδοιπόρο, Fredrik Johansson. Η σύνεση και η αξιοπρέπεια σε όλη τη διάρκεια της ζωής διατηρούν σε αρμονία τα "Atoma", ανεξάρτητα από την επιτυχία ή την αποτυχία, η πρόοδος έρχεται μονάχα όταν ο καθένας, αντί να αναλώνεται στα παρελθοντικά επιτεύγματα των άλλων, ικανοποιεί τις δικές του προσωπικές ανάγκες, χτίζοντας "The New Build", η εντροπία, ως εγγενές στοιχείο της φύσης, οδηγεί αναπόφευκτα την ανθρωπότητα στην εξαφάνιση "Inside a Particle Storm". Μπορεί να είναι χαμένα στον χρόνο πια, εξακολουθούμε όμως να οραματιζόμαστε τα ανεκπλήρωτα εκείνα "Phantom Days". Το συναισθηματικό reset μετά το βίωμα καταστροφικών συμπεριφορών, η φωτεινή εσωστρέφεια και απόλυτη αποξένωση, αποτελεί το "Final Resistance", και, καθώς ο χρόνος μας τελειώνει, όσο κι αν δεν θέλουμε να το ακούμε, βρισκόμαστε "Encircled" από παράλογους, δαιμονικούς φόβους και ανασφάλειες, συμπτώματα της ζωής. Το "ThereIn" είναι ένα αριστούργημα, πανέμορφο, όσο πανέμορφη είναι και η πραγματικότητα με τις αντιθέσεις, που συνεχώς αλλάζει, μένοντας μονίμως απαράλλαχτη. Η μπάντα αποχωρεί προσωρινά, για να επιστρέψει για το πολυπόθητο encore: γινόμαστε όλοι ένα, το συναίσθημα υπερβαίνει της λογικής, επηρεάζοντας όμως έτσι καταλυτικά και το "State of Trust" μας, η απελπισία μας οδηγεί στο να είμαστε σε όσα συμβαίνουν εμπρός μας, καθώς η δοκιμασία ολοκληρώνεται, παθιασμένα "Lost to Apathy", και υπάρχουν ένα σωρό λόγοι για να μην ανοιχτεί κανείς μας ξανά, εξαιτίας του προδότη με το "Misery's Crown". Στη 1 ώρα και 30 λεπτά που διαρκεί το set τους, παρουσιάζονται άκρως επιβλητικοί και γεμάτοι συσσωρευμένη ενέργεια, με ήχο φτιαγμένο από κρύσταλλο και αντιμετωπίζοντας το τεράστιο αριθμητικά κοινό σαν μια ενιαία οντότητα, σαν έναν εγκάρδιο φίλο. Συγκεκριμένα, ο Mikael Stanne (Vocals) μας απογυμνώνει συναισθηματικά με την φορτισμένη ερμηνεία του, ενώ ο Martin Brändström (Keyboards, Programming, Electronics) ζωγραφίζει στον καμβά της ψυχής μας τα κατάλληλα κατά περίσταση ηχοτοπία.
Setlist
Identical to None
Transient
The Treason Wall
Monochromatic Stains
Forward Momentum
Terminus (Where Death Is Most Alive)
The Unbroken Dark
Punish My Heaven
Atoma
The New Build
Inside a Particle Storm
Phantom Days
Final Resistance
Encircled
ThereIn
State of Trust
Lost to Apathy
Misery's Crown
Η Playfalse μας προσφέρει μια συναυλία εξαίσια από κάθε άποψη. Μία συναυλία, στην οποία από τη μια οι Dark Tranquillity, με 18 κομμάτια, εξαγνίζουν μαεστρικά όλο μας το είναι, απορροφώντας όλο το σκοτάδι από μέσα μας, ενώ από την άλλη οι Ensiferum, με 10 κομμάτια, σφυρηλατούν το πνεύμα του πολεμιστή στις ψυχές μας, ισοπεδώνοντας τα πάντα στο πέρασμά τους. If this is all I can remember, they will live forever.
Photo credits: Tilemachos Kouklakis
Comments
Post a Comment